Pravo na ličnu slobodu i sigurnost

Pravo na ličnu slobodu i sigurnost
Povrijeđeno je apelantovo pravo na slobodu i sigurnosti ličnosti iz člana II/3.d) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 5. stav 1. tačka c) i stav 3. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda kada su redovni sudovi prilikom određivanja pritvora apelantu propustili navesti konkretne razloge i okolnosti koje opravdavaju zaključak da bi puštanje apelanta na slobodu rezultiralo vanrednim okolnostima usljed stvarne prijetnje narušavanja javnog reda u smislu odredbi člana 197. stav 1. tačka g) Zakona o krivičnom postupku Republike Srpske. Takođe, nije povrijeđeno apelantovo pravo na slobodu i sigurnost ličnosti iz člana II/3.d) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 5. stav 1. tačka c) i stav 3. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda jer su redovni sudovi dali dovoljne razloge za postojanje osnovane sumnje da je apelant počinio krivično djelo koje mu se stavlja na teret, a da opasnost od apelantovog bjekstva nisu ocijenili in abstracto ili proizvoljno u smislu odredbi člana 197. stav 1. tačka a) Zakona o krivičnom postupku Republike Srpske. Pri tome, redovni sudovi nisu propustili razmotriti izricanje alternativnih/blažih mjera apelantu umjesto pritvora.

Iznošenje ličnih i porodičnih prilika 

Zakon o javnom redu i miru

KRIVIČNO PRAVO
POSEBNI ZAKONI

Zakon o javnom redu i miru

Neprihvatljiv je pravni stav prvostepenog suda da je okrivljena učinila krivično delo ometanje službenog lica u vršenju službene dužnosti samo zato što kod sebe nije posedovala ličnu kartu koju su joj tražili policijski službenici.

Ugrožavanje sigurnosti

KRIVIČNO PRAVO
MATERIJALNO PRAVO

Ugrožavanje sigurnosti

Krivično delo ugrožavanje sigurnosti je svršeno kada je pretnjom stvoren osećaj ugroženosti kod lica kome se preti.

Pravo na ličnu slobodu i sigurnost

SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE

Pravo na ličnu slobodu i sigurnost

Postoji kršenje prava iz člana II/3.d) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 5. stav 1.e. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, budući da je apelantica lišena slobode u smislu Zakona o osnovama socijalne zaštite, zaštite civilnih žrtava rata i zaštite porodice s djecom i Zakona o socijalnoj zaštiti, zaštiti civilnih žrtava rata i zaštiti porodice s djecom, te smještena u Zavod za zbrinjavanje mentalno invalidnih lica. Naime, time nije ispunjen zahtjev „zakonitosti“ u smislu Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, pri činjenici da Zakon o zaštiti lica sa duševnim smetnjama definiše mogućnost, uslove, način i postupak zadržavanja, odnosno pritvaranja lica s mentalnim poremećajima koji nije primijenjen u konkretnom slučaju. Takođe, postoji kršenje člana 5. stav 4. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda kada o apelanticinom prisilnom smještaju, odnosno produženju prisilnog smještaja odluku nikada nije donio sud, niti neki drugi nezavisni organ.