Stambeni odnosi
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Stambeni odnosi
Ne postoji povreda prava na pravično suđenje iz člana II/3e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda u odnosu na apelantičine navode o kršenju principa objektivne nepristranosti, proizvoljnoj primjeni materijalnog i procesnog prava kada u obrazloženju osporene odluke nema ničega što ukazuje na kršenje principa objektivne nepristranosti suda, kao ni na proizvoljnu primjenu relevantnih propisa na apelanticinu štetu, te kada je Vrhovni sud za svoju odluku dao jasne razloge.
Sporazum o pitanjima sukcesije bivše SFRJ
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Sporazum o pitanjima sukcesije bivše SFRJ
Nema kršenja prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine, ni člana III tač. 1, 3. i 5. Ustava Bosne i Hercegovine kada nema ništa što bi ukazivalo da je Sud BiH proizvoljno primijenio materijalno pravo kada je utvrdio da je tužiteljica titular prava vlasništva na predmetnim nekretninama, jer ih je stekla na osnovu Sporazuma o pitanjima sukcesije bivše SFRJ kao država sukcesor a u međuvremenu nije postignut dogovor o raspodjeli sukcesijom stečene imovine između različitih nivoa vlasti u BiH.
Pravo na pravično suđenje i pravo na djelotvoran pravni lijek
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Pravo na pravično suđenje i pravo na djelotvoran pravni lijek
Nema povrede apelantovog prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine jer iz obrazloženja osporenih odluka ne proizlazi da je činjenično stanje proizvoljno utvrđeno i da su redovni sudovi svoje odluke donijeli uz proizvoljnu primjenu materijalnog i procesnog prava, a u obrazloženju odluka za svoje stavove dali su dovoljno jasne i logične razloge. Takođe, nema povrede prava na djelotvoran pravni lijek iz člana 13. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, budući da je apelant imao i koristio zakonom propisane pravne lijekove, a činjenica da pravni lijekovi nisu rezultirali na način na koji je apelant želio – ne može voditi zaključku o nepostojanju ili nedjelotvornosti pravnog lijeka.
Pravo na pravično suđenje
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Pravo na pravično suđenje
Postoji kršenje prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda kada je Vrhovni sud Federacije BiH proizvoljno primijenio odredbe člana 19. stav 4. i člana 103. stav 3. Zakona o radu Federacije BiH.
Pravo na pravično suđenje, pravo na imovinu i pravo na djelotvoran pravni lijek
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Pravo na pravično suđenje, pravo na imovinu i pravo na djelotvoran pravni lijek
Nema povrede prava na pravično suđenje, prava na imovinu i prava na djelotvoran pravni lijek iz člana II/3.e) i k) Ustava Bosne i Hercegovine, člana 6. stav 1. Evropske konvencije, člana 1. Protokola broj 1 uz Evropsku konvenciju i člana 13. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda u situaciji kada u osporenim odlukama ne postoji ništa što bi ukazivalo na pogrešnu primjenu procesnog prava na štetu apelanata. Naime, redovni sudovi su jasno obrazložili svoj stav da nisu nadležni da izvršavaju zaključke Službe za branioce iz domovinskog rata, društvene djelatnosti i opštu upravu opštine, budući da je u konkretnom slučaju zakonom propisano da izvršenje, u pogledu glavne stvari, provodi određeni organ uprave, pa je onda taj organ nadležan i za izvršenje troškova postupka nastalih tim povodom.
Specijalna punomoć
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Specijalna punomoć
Nema kršenja prava na pravično suđenje iz člana II/3e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda kada je Vrhovni sud Republike Srpske dao jasno i argumentovano obrazloženje svoje odluke.
Faktička eksproprijacija
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Faktička eksproprijacija
Postoji kršenje prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda kada je Vrhovni sud Republike Srpske proizvoljno primijenio materijalno pravo u segmentu zastare apelanticinog potraživanja u slučaju tzv. faktičke eksproprijacije.
Pravo na pravično suđenje i pravo na imovinu
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Pravo na pravično suđenje i pravo na imovinu
Postoji kršenje prava na suđenje u razumnom roku kao jednog od aspekata prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda u situaciji kada je parnični postupak trajao skoro 25 godina, od kojih 16 godina i pet mjeseci ulazi ratione temporis u nadležnost Ustavnog suda, te kada se neopravdano trajanje postupka u najvećoj mjeri može pripisati ponašanju redovnih sudova. S druge strane, Ustavni sud smatra da nema povrede u odnosu na ostale aspekte prava na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije i prava na imovinu iz člana II/3.k) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 1. Protokola broj 1 uz Evropsku konvenciju za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda u situaciji kada su redovni sudovi za svoj zaključak o neosnovanosti navoda apelanata dali detaljne, jasne i logične razloge za primjenu relevantnog prava, a takva obrazloženja Ustavni sud ne smatra proizvoljnim.
Pravo na ličnu slobodu i sigurnost
SUDSKA PRAKSA BOSNE I HERCEGOVINE
Pravo na ličnu slobodu i sigurnost
Postoji kršenje prava iz člana II/3.d) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 5. stav 1.e. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, budući da je apelantica lišena slobode u smislu Zakona o osnovama socijalne zaštite, zaštite civilnih žrtava rata i zaštite porodice s djecom i Zakona o socijalnoj zaštiti, zaštiti civilnih žrtava rata i zaštiti porodice s djecom, te smještena u Zavod za zbrinjavanje mentalno invalidnih lica. Naime, time nije ispunjen zahtjev „zakonitosti“ u smislu Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda, pri činjenici da Zakon o zaštiti lica sa duševnim smetnjama definiše mogućnost, uslove, način i postupak zadržavanja, odnosno pritvaranja lica s mentalnim poremećajima koji nije primijenjen u konkretnom slučaju. Takođe, postoji kršenje člana 5. stav 4. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda kada o apelanticinom prisilnom smještaju, odnosno produženju prisilnog smještaja odluku nikada nije donio sud, niti neki drugi nezavisni organ.