Zakon o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima

I z  o  b r a z l o ž e n j a:

Apelacioni sud nalazi da prvostepeni sud  nije pravilno postupio kada je odbio izručenje lica J. P, čije se izručenje traži, državi molilji Republici Slovačkoj, utvrđujući da nisu ispunjeni uslovi iz člana 16. stav 1. tačka 7. Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima.

Naime, prvostepeni sud je u toku postupka pravilno utvrdio na osnovu svih priloženih dokaza i uvida u celokupnu ekstradicionu dokumentaciju za lice J. P, iz S., da su ispunjene zakonske pretpostavke iz člana 16. stav 1. tač. 1. do 6. Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima.

Ovakav zaključak prvostepenog suda proizlazi iz pravilne ocene utvrđenih okolnosti da isti nije državljanin Republike Srbije, da nije izvršio krivično delo na teritoriji Republike Srbije, niti protiv nje i njenog državljanina, da se protiv tog lica u Republici Srbiji ne vodi krivični postupak zbog krivičnog dela povodom kojeg se zahteva izručenje, da je utvrđena istovetnost lica čije se izručenje zahteva, da ima dovoljno dokaza za osnovanu sumnju da je lice čije se izručenje traži izvršilo krivično delo povodom kojeg se zahteva izručenje, a koja sumnja proizlazi iz Međunarodnog naloga za hapšenje 12Tr/13/2020 Okružnog suda Považska Bistrica, Republika Slovačka, u kome stoji da je protiv tamo optuženog lica J. P. podignuta optužnica dana 19. 4. 2018. godine, zbog krivičnog dela razbojništvo iz člana 188. KZ Slovačke, za koje je zaprećena kazna zatvora do 12 godina.

Međutim, pogrešan je zaključak prvostepenog suda da nisu ispunjene zakonske pretpostavke iz člana 16. stav 1. tačka 7. Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima, za izručenje traženog lica, a koje se tiču davanja garancije države molilje da će u slučaju osude u odsustvu postupak biti ponovljen u prisustvu izručenog lica.

Ovo stoga što se u konkretnom slučaju ne radi o licu koje je već osuđeno i čije se izručenje traži radi izdržavanja kazne, gde bi bilo od uticaja da li je država molilja dala garancije da će u slučaju osude u odsustvu, postupak biti ponovljen u prisustvu izručenog lica, već se izručenje lica zahteva radi vođenja krivičnog postupka po podignutoj optužnici, dakle, radi suđenja u prisustvu traženog lica. Iz navedenog proizlazi da su, suprotno stavu prvostepenog suda, ispunjene i zakonske pretpostavke iz člana 16. stav 1. tačka 7. Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima, za izručenje traženog lica.

Kako su u konkretnom slučaju ispunjene i pretpostavke propisane odredbom člana 7. Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima i to da krivično delo povodom kojeg se zahteva pružanje međunarodne pravne pomoći,  predstavlja krivično delo i po zakonu Republike Srbije, da za isto krivično delo nije pravnosnažno okončan postupak pred domaćim sudom, da krivično gonjenje nije isključeno zbog zastarelosti, da se zahtev za pružanje međunarodne pravne pomoći ne odnosi na političko krivično delo ili delo povezano sa političkim delom, odnosno na krivično delo koje se sastoji isključivo u povredi vojnih dužnosti i da pružanje međunarodne pravne pomoći ne bi povredilo suverenitet, bezbednost, javni poredak ili druge interese od suštinskog značaja za Republiku Srbiju, odlučeno je kao u izreci ovog rešenja.

Na osnovu navedenog, Apelacioni sud je, nalazeći da su u konkretnom slučaju ispunjene sve zakonske pretpostavke za izručenje lica J. P, iz Skoplja, Republika Severna Makedonija, sa prebivalištem u mestu rođenja, državi molilji Republici Slovačkoj, radi krivičnog gonjenja zbog krivičnog dela razbojništvo iz člana 188. KZ Slovačke, to je ovaj sud, primenom člana 28. stav 2. Zakona o međunarodnoj pravnoj pomoći u krivičnim stvarima, preinačio prvostepeno rešenje, utvrđujući ispunjenost takvih uslova.