Socijalni program

RADNO PRAVO

Socijalni program

„Socijalni program“ kojim se predviđa povećanje zarade za određeni period nema karakter opšteg akta, nego se tretira kao ugovor u korist trećeg.

I z o b r a z l o ž e n j a:
Postupajući u skladu sa odlukom Ustavnog suda, Vrhovni sud je prihvatio stanovište da Socijalni program nema karakter opšteg akta. Međutim, uprkos toj činjenici, Vrhovni sud je ocenio da Socijalni program ima pravnu prirodu ugovora u korist trećeg lica, pa je tužilac ovlašćen da neposredno zahteva i ostvari sva prava koja su mu njime priznata. Da je tako, jasno je i iz radnji tuženog koje su preduzete u cilju ispunjenja njegove obaveze ustanovljene članom 9. Socijalnog programa, kojom odredbom je propisano povećanje zarade zaposlenih jednokratno i trajno. U skladu sa takvom obavezom tuženi je delimično i postupio, tako što je za prvi mesec poslovanja, po potpisivanju Socijalnog programa, isplatio svim zaposlenima predviđeno uvećanje zarade, što znači da je tuženi, kao ugovorna strana, prihvatio svoju obavezu iz Socijalnog programa. Zato nema sumnje da je tuženi, svestan preuzete obaveze po Socijalnom programu, preduzeo i neposrednu radnju izvršenja prava ustanovljenog u korist svih zaposlenih, tako što je izvršio isplatu ugovorenog iznosa zarade svim zaposlenima za period od jednog meseca u odnosu na početak primene Socijalnog programa. Osnovan je zahtev tužioca za isplatu neizmirene razlike u zaradi za preostali period važenja Socijalnog programa. Tužilac ima pravo i na isplatu zakonske zatezne kamate na dosuđene mesečne iznose od njihove dospelosti do isplate, u smislu odredbe člana 277. stav 1. Zakona o obligacionim odnosima.
(Presuda Vrhovnog suda, Rev1. 4/24 od 10. IV 2024)