Zaštita oznake za obeležavanje određene vrste robe 

Oznaka za obeležavanje određene vrste robe, bez obzira što nije zaštićena žigom, kao notorna oznaka uživa zaštitu kao da je registrovana, tako što zabranjuje drugom licu da zaštiti žigom takvu ili sličnu oznaku za istu ili sličnu vrstu robe.

I z  o b r a z l o ž e n j a:

Pravilno je prvostepeni sud zaključio da se tužiočev znak i znak tuženog iz prioritetne prijave u klasi … ničanske klasifikacije odnose na istu robu, te da je poređenjem znakova u njihovom ukupnom izgledu, evidentno da oba znaka sadrže isti distinktivni verbalni element sa različitim grafičkim prikazom istog elementa, zbog čega postoji verovatnoća da su ovi znakovi u pogledu ukupnog utiska koji ostavljaju u odnosu na pažnju prosečnog potrošača takvi da, na prvi pogled mogu izazvati zabunu u prometu uz verovatnoću dovođenja u vezu znaka iz tužiočeve prijave sa znakom iz ranije podnete prijave tuženog, ali je pravilno zaključio i da je tuženi u vreme podnošenja prijave postupao protivno načelu savesnosti i poštenja,  imajući u vidu da je tužilac u proizvodnji koristio opštepoznati znak sa grafičkim prikazom, što tuženom nije moglo ostati nepoznato u vreme kada je podnosio prijavu 1. septembra 2017. godine.

Ovo stoga što oznaka za koju se traži zaštita ne sme biti istovetna ili slična oznaci drugog lica koja je nesumnjivo poznata učesnicima u prometu, ali nije prijavljena, niti registrovana kao žig, iako sasvim uspešno deluje u funkciji označavanja, pri čemu je oznaka “…” postala poznata kao oznaka proizvoda tužioca, bez obzira što nije zaštićena žigom, pre nego što je tuženi podneo prijavu žiga sa istim verbalnim i sličnim grafičkim prikazom. Ovakva oznaka, kao notorna oznaka, uživa zaštitu kao da je registrovana, tako što zabranjuje drugom licu da zaštiti žigom takvu ili sličnu oznaku za istu ili sličnu vrstu robe.

Neosnovano se tuženi u svojoj žalbi  poziva na uslove za postojanje čuvenog žiga i razloge zbog kojih ukazuje da znak “…” ne ispunjava navedene kriterijume. Naime, u jednom delu prakse iz uporednog prava smatra se da žig postaje čuven ako preko 70% stanovništva određene države zna da određeni subjekt koristi zaštićenu oznaku za obeležavanje određene vrste svoje robe. Smatra se da ispunjenost ovakvog  procenta dovodi do  izuzetka od načela specijalnosti (vezivanje oznake kao predmeta zaštite u pravu žiga za određenu robu), za koje su ispunjeni uslovi kada se radi o žigu kojim se štiti oznaka koja je kod učesnika u prometu stekla najveći mogući stepen poznatosti, te se smatra da žig postaje čuven ako preko 70% stanovništva određene države zna da određeni subjekt koristi zaštićenu oznaku za obeležavanje određene vrste svoje robe, zbog čega takva oznaka postaje višeznačan simbol privredne aktivnosti subjekta koji je koristi, čime prevazilazi ograničenost svoje prvobitne vezanosti za određenu vrstu robe (Coca-Cola npr.), kada se ne može zaštititi, niti koristiti ta oznaka za bilo koju drugu vrstu robe, a ne samo za osvežavajuće piće.

Ovde nije reč o čuvenoj oznaci u navedenom smislu,  već o opštepoznatoj oznaci sa kojom su relevantna javnost i potencijalni korisnici bili upoznati pre nego što je tuženi podneo prijavu za zaštitu žiga sa istom, odnosno sličnom oznakom, kako je to prvostepeni sud pravilno utvrdio.