Zaključenje ugovora od strane neovlašćenog lica

OBLIGACIONO PRAVO
Zaključenje ugovora od strane neovlašćenog lica

Ugovor koji neko lice zaključi kao punomoćnik u ime drugoga bez njegovog ovlašćenja obavezuje neovlašćeno zastupanog samo ako on ugovor naknadno odobri, a odobrenje se može dati izričito ili konkludentnom radnjom.

I z o b r a z l o ž e n j a:
Prema obrazloženju prvostepenog suda, Ugovor o besplatnom korišćenju poslovnog prostora od 1. 10. 2013. godine ispred tužioca potpisalo je lice koje nije bilo ovlašćeno za zastupanje tužioca i kao takav ne proizvodi pravno dejstvo, te tužilac ima pravo na naknadu za korišćenje predmetnog objekta sa inventarom u njemu od strane tuženog. Međutim, nalazeći da tužilac nije dokazao visinu tužbenog zahteva, prvostepeni sud, primenom pravila o teretu dokazivanja, odbija tužbeni zahtev kao neosnovan.
Prema nalaženju Privrednog apelacionog suda, odluka prvostepenog suda je pravilna, iz sledećih razloga.
Nesporno je da Ugovor o besplatnom korišćenju poslovnog prostora u ime tužioca nije potpisao zakonski zastupnik već V. V, predsednica skupštine tužioca. U takvoj situaciji se, prema stanovištu Privrednog apelacionog suda, ima primeniti odredba člana 88. Zakona o obligacionim odnosima, koja reguliše zaključenje ugovora od strane neovlašćenog lica. Navedenom odredbom u stavu 1. je propisano da ugovor koji neko lice zaključi kao punomoćnik u ime drugoga bez njegovog ovlašćenja obavezuje neovlašćeno zastupanog samo ako on ugovor naknadno odobri. Stavom 2. istog člana propisano je da strana sa kojom je ugovor zaključen može zahtevati od neovlašćeno zastupanog da se u primerenom roku izjasni da li ugovor odobrava, dok je stavom 3. propisano da ako neovlašćeno zastupani ni u ostavljenom roku ugovor ne odobri, smatra se da ugovor nije ni zaključen. Navedeno znači da ukoliko neovlašćeno zastupani odobri ugovor, tada takav ugovor proizvodi pravno dejstvo na stranke koje su ga zaključile. Suprotno, u slučaju da takvog odobrenja od strane neovlašćeno zastupanog nema, shodno članu 88. stav 3. Zakona o obligacionim odnosima, smatra se da ugovor nije ni zaključen. Pri tome se odobrenje može dati izričito ili konkludentnom radnjom.
Osporavanje pravnog dejstva ugovora od strane privremenog zastupnika tužioca i ispostavljanje računa tuženom, i to skoro godinu dana od postavljanja na funkciju, a tri godine nakon zaključenja predmetnog ugovora, odnosno od početka korišćenja poslovnog prostora od strane tuženog, prema nalaženju Privrednog apelacionog suda, ne može za posledicu imati nepostojanje predmetnog ugovora, niti može voditi zasnivanju obaveze tuženog na plaćanje naknade za korišćenje istog. Navedeno postupanje tužioca, može predstavljati konkludentnu radnju, koja bi se tumačila kao odobrenje ugovora zaključenog od strane neovlašćenog lica u smislu odredbe člana 88. Zakona o obligacionim odnosima.
(Presuda Privrednog apelacionog suda, Pž. 6837/21 od 3. III 2022)